Een rechter heeft een dochter die nogal eens misstappen maakt. Zo was haar rijbewijs onlangs ingetrokken, maar desondanks ging ze met de auto de weg op. Op een gegeven moment veroorzaakte ze met haar rijgedrag een dodelijk ongeval. Op dat moment is er sprake van een misdrijf waar een behoorlijke straf op staat, en moet ze dus voor de rechter verschijnen.

Nu wil het toeval dat ze voor haar eigen vader moet verschijnen. Gelet op de bewijzen die er, vanwege het onderzoek naar een dodelijke ongeval zijn, kan de rechter niets anders dan zijn eigen dochter veroordelen.

Maar omdat deze rechter ook haar vader is, doet hij iets heel bijzonders: hij trekt zijn ambts-toga uit, doet zijn gewone dagelijkse colbert-jasje aan, loopt naar de griffier en betaald eigenhandig de boete die hij zojuist gedwongen was zijn eigen dochter op te leggen.

Nou, zul je zeggen, het is wel duidelijk dat dit een verzonnen verhaal is en dat klopt. Tegelijkertijd laat dit verhaal iets zien over wie God is, wie Jezus is en wie de mens is, precies de personages in dit verhaal.

De Mens

Die dochter ging steeds weer opnieuw de fout in, maar doen wij mensen eigenlijk niet het zelfde? En als we de fout in gaan kunnen wij dat zelf toch niet meer veranderen? Ik bedoel: als we eenmaal door rood hebben gereden en die flitspaal is afgegaan, heeft het geen enkele zin meer om achteruit terug te rijden om vervolgens keurig te wachten totdat het licht groen wordt. Eenmaal fout is gewoon voor altijd fout. Gelet op het tegendraadse karakter is de kans ook groot dat die boete zo hoog was dat ze dat zelf nooit zou kunnen betalen.

God De Vader

De rechter, die ook haar vader is, kon echter niet anders dan zijn eigen dochter veroordelen. De bewijzen waren te overduidelijk. In dit verhaal staat de rechter voor God. God is een God van Liefde, maar ook van gerechtigheid. Gerechtigheid en liefde horen bij elkaar. Als je niet in gerechtigheid opkomt voor je geliefde, kun je je afvragen of er wel sprak van liefde is.

De Zoon

Maar wat doet die vader? Hij loopt niet zomaar weg. Nee, hij trekt zijn ambtsgewaad uit, doet zijn burger-jasje aan, loopt naar de griffier en betaald zelf de boete. Dit is een prachtig beeld van hoe God zelf als mens (in burgerjasje en zonder ambtsgewaad), in de gedaante van Jezus, naar de aarde komt en voor ons de straf betaald die eigenlijk voor ons bedoeld was.

Wat was onze straf?

De Bijbel vertelt ons dat wij door onze fouten (de Bijbel spreekt over zonden) zouden sterven. Dit sterven gebeurde uiteindelijk op twee verschillende manieren. Ten eerste raakte de mens gescheiden van God. Het contact was ineens weg, een geestelijke dood. Ten tweede was de schepping niet meer volmaakt met als gevolg dat alles dat er was aan leven op een gegeven moment dood zou gaan. Een lichamelijke dood.

Gods oplossing

Door op die twee manieren te sterven heeft Jezus onze straf betaald. Zijn lichaam stierf aan het kruis, de lichamelijke dood. Maar vlak voordat Zijn lichaam stierf riep Jezus uit: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?” Het gescheiden zijn van God, de geestelijke dood.

Onze redding

Omdat Jezus een mens zonder zonde was en toch strierf heeft Hij voor onze fouten, onze zonden, betaald. Maar omdat Jezus zonder zonden was kon Hij ook weer opstaan uit de dood. Voor Jezus was de dood niet definitief. En door in Jezus te geloven kunnen wij dit kado van voor ons betaalde zonden ook aannemen.